Ποίηση του Βασίλη Σαμοΐλη

• Δέντρο

Σπόρος του πόθου δυνατός.
Ο έρωτας μεγάλωσε σαν δέντρο.
Φύτροι εμείς μοναδικοί.
Νύχτες που έσταζαν τα φύλλα
μας έλουζε του πόθου η φωτιά,στάλαζαν
τα κορμιά σαν σταλακτίτες,
διάχυτη του ιδρώτα η σταλιά.
Ποτίζαμε τον έρωτα ολονυχτίς,
ζέσταιναν οι ανάσες τα κορμιά μας
με το φεγγάρι να ακροβατεί ανάμεσα
στης γρίλιας την σχισμή και την ματιά μας.
Μα εμείς σε παραλογισμό
γιορτής,μέσα από ολόγιομες
ορμές,και αρμονίες που,έκλειναν
σαν κύκλος μαγικός,σπουδάζαμε
τους τρόπους της αγάπης.
Το δέντρο μας μεγάλωνε γερό,και ανθηρό.

(11/05/2020)  #Ποίηση