Το “Mauthausen” επιστρέφει στις αίθουσες: Θεοδωράκης, Καμπανέλλης και μια ταινία-χρονικό
Νέος κύκλος προβολών για το «Mauthausen», το πολυβραβευμένο κινηματογραφικό έργο διάρκειας 91 λεπτών σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Κουντουρά και Αρίσταρχου Παπαδανιήλ, ανακοινώθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2026 από την εταιρεία παραγωγής Syllipsis.
Η ταινία, γυρισμένη στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν της Αυστρίας, συνδυάζει τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη με τον πιο προσωπικό, αδημοσίευτο μονόλογο του Ιάκωβου Καμπανέλλη — του ανθρώπου που υπήρξε κρατούμενος στο στρατόπεδο και έγραψε αργότερα τα ποιήματα που ο Θεοδωράκης μελοποίησε στον κύκλο «Μαουτχάουζεν». Η επιστροφή στον τόπο του τραύματος, με τη μουσική και τον λόγο που γεννήθηκαν από αυτόν, δίνει στο έργο χαρακτήρα χρονικού περισσότερο παρά ταινίας μνήμης.
Η «Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν» θεωρείται διεθνώς από τα σημαντικότερα μουσικά έργα που γράφτηκαν για το Ολοκαύτωμα. Ο συνδυασμός της λυρικής, σχεδόν ερωτικής γλώσσας του Καμπανέλλη με τη μελωδική γραμμή του Θεοδωράκη παρήγαγε κάτι που δεν μοιάζει με θρήνο: μια αφήγηση όπου η αγάπη επιμένει μέσα στη φρίκη, χωρίς να την εξωραΐζει.
Ο νέος κύκλος προβολών εντάσσεται σε διπλή επέτειο: εξήντα χρόνια από την πρώτη παρουσίαση του χρονικού και του κύκλου «Μαουτχάουζεν», και πέντε χρόνια από τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη στις 2 Σεπτεμβρίου 2021.
Η διαδρομή της ταινίας το τελευταίο διάστημα υπήρξε πυκνή. Μετά τις sold out προβολές στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και την επετειακή προβολή στο θερινό Λαΐς, ακολούθησαν έξι εβδομάδες καθημερινών προβολών στο ανακαινισμένο Αθήναιον, από τις 26 Φεβρουαρίου έως τις 8 Απριλίου 2026. Τον Σεπτέμβριο το έργο παρουσιάζεται σε επιλεγμένους θερινούς κινηματογράφους και στις «Γειτονιές των Αγγέλων», ενώ προβάλλεται και στο πλαίσιο του Θεατρικού Φεστιβάλ Ιθάκης, στον Δημοτικό Κινηματογράφο Ιθάκης.
Μαζί με τη μεγάλου μήκους ταινία προβάλλεται και η μικρού μήκους «ΙΝΤΕ8Λ» (8′, 2024), σε σκηνοθεσία Αρίσταρχου Παπαδανιήλ και Γιάννη Χλεμπάκου. Πρόκειται για το τελευταίο κινηματογραφικό έργο με μουσική του Μίμη Πλέσσα, στοιχείο που προσδίδει στη διπλή προβολή μια επιπλέον διάσταση αποχαιρετισμού σε δύο θεμελιώδεις μορφές της ελληνικής μουσικής.
Η συνέχιση της κυκλοφορίας σε αίθουσες, χωρίς τη διαμεσολάβηση τηλεοπτικής ή διαδικτυακής πλατφόρμας, αποτελεί σπάνια περίπτωση για ελληνικό ντοκιμαντερίστικο έργο και δείχνει ότι υπάρχει κοινό πρόθυμο να το συναντήσει στη μεγάλη οθόνη.
