Η σημαντικότερη ελληνική διάκριση της χρονιάς στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ ήρθε την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου: η Ζακλίν Λέντζου απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας του τμήματος Orizzonti στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα.
Η σκηνοθέτρια δήλωσε ότι η ταινία είναι εμπνευσμένη από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια — ένα γεγονός που, όπως έχει πει, σημάδεψε τη γενιά της και συνεχίζει να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει την πόλη, τη νεότητα και την απώλεια. Το Orizzonti είναι το παράλληλο διαγωνιστικό τμήμα της Βενετίας που αφιερώνεται στις νέες τάσεις της παγκόσμιας κινηματογραφικής γλώσσας, και το βραβείο σκηνοθεσίας του αποτελεί έναν από τους πιο αξιόπιστους δείκτες για τη διεθνή πορεία ενός δημιουργού· από εκεί έχουν περάσει σκηνοθέτες που λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκαν στο κεντρικό διαγωνιστικό των μεγάλων φεστιβάλ.
Η διάκριση δεν ήρθε μόνη. Η ίδια ταινία απέσπασε και το Edipo Re Award, το βραβείο συμπερίληψης και βιωσιμότητας που απονέμεται από ανεξάρτητη επιτροπή σε ταινίες με συμπεριληπτική ματιά και βιώσιμες πρακτικές παραγωγής. Ο διεθνής Τύπος στάθηκε ιδιαίτερα στην αυτονομία της κινηματογραφικής της γραφής, με κριτικούς να σημειώνουν ότι πρόκειται για δημιουργό που «αξίζει να παρακολουθούμε πολύ στενά», ενώ ελληνικά και ξένα μέσα αφιέρωσαν εκτενή ρεπορτάζ στη διαδρομή της τις ημέρες που ακολούθησαν.
Η Λέντζου έχει ήδη διαγράψει μια διαδρομή που πέρασε από τις Κάννες, το Λοκάρνο και το Βερολίνο με τις μικρού μήκους ταινίες της και με το ντεμπούτο της στη μεγάλη μορφή, χτίζοντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου το ονειρικό συνυπάρχει με την πιο σκληρή καθημερινότητα της Αθήνας. Χαρακτηριστικό της γραφής της είναι η άρνηση της γραμμικής αφήγησης, η εμπιστοσύνη στη διάρκεια του πλάνου και η χρήση της πόλης όχι ως φόντου αλλά ως ενεργού συντελεστή.
Το βραβείο της Βενετίας τοποθετεί πλέον το έργο της στο κέντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης για τον νέο κινηματογράφο και αναμένεται να ανοίξει τον δρόμο για διεθνή διανομή και για νέες συμπαραγωγές. Για την ελληνική κινηματογραφία, η διάκριση λειτουργεί και ως υπενθύμιση ότι η διεθνής αναγνώριση έρχεται σταθερά από δημιουργούς με ιδιαίτερη, μη εξαγώγιμη φωνή και όχι από προσπάθειες μίμησης διεθνών προτύπων.
