Μια ζωή στο θέατρο, από τον Ροντήρη στο «Θέατρο Βεργή»
Το ελληνικό θέατρο αποχαιρέτησε τον Χρήστο Φράγκο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών. Η είδηση έγινε ευρύτερα γνωστή στα μέσα της περασμένης εβδομάδας, ενώ η κηδεία του τελέστηκε τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου στα Σπάτα, τον τόπο όπου γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1936.
Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με δασκάλους ανάμεσα σε άλλους τον Αλέξη Μινωτή και τον Δημήτρη Ροντήρη — δηλαδή μέσα στον πυρήνα της παράδοσης που διαμόρφωσε την ελληνική σκηνική ερμηνεία του 20ού αιώνα, με έμφαση στην εκφορά του τραγικού λόγου και στη χορική πειθαρχία. Πρωτοεμφανίστηκε επαγγελματικά το 1964 με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ.
Η καθοριστική συνάντηση της ζωής του ήταν με την ηθοποιό Έλσα Βεργή: παντρεύτηκαν και υπήρξαν επί δεκαετίες συνθιασάρχες στο «Θέατρο Βεργή», ένα σχήμα που περιόδευσε σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική με παραστάσεις αρχαίου δράματος και στήριξε συστηματικά τις σχολικές προβολές, φέρνοντας γενιές μαθητών σε πρώτη επαφή με την τραγωδία. Πολλοί σημερινοί θεατρόφιλοι είδαν την πρώτη τους «Αντιγόνη» ή «Μήδεια» σε παραστάσεις αυτού του θιάσου.
Το ευρύ κοινό τον γνώρισε και μέσα από την τηλεόραση, με συμμετοχές σε δημοφιλείς σειρές όπως το Ουράνιο Τόξο, το Γαλάζιο Διαμάντι και η Οικογένεια. Ωστόσο, το κέντρο βάρους της διαδρομής του παρέμεινε πάντα η σκηνή: ένας ηθοποιός της παλιάς σχολής, με πειθαρχία στον λόγο και εμμονή στην περιοδεία, που πίστεψε ότι το θέατρο οφείλει να φτάνει και εκεί όπου δεν υπάρχει θέατρο.
Με τον θάνατό του κλείνει ένας ακόμη κρίκος που συνέδεε τη σημερινή σκηνή με τη γενιά των δασκάλων του Εθνικού — μια γενιά που αντιμετώπιζε την υποκριτική ως άσκηση διαρκείας και όχι ως επαγγελματική διαδρομή, και για την οποία η επαρχιακή περιοδεία δεν ήταν υποβιβασμός αλλά αποστολή.
Η συμβολή του στη σχολική θεατρική αγωγή αναγνωρίστηκε επανειλημμένα από εκπαιδευτικούς φορείς, ενώ η επιμονή του να παίζει αρχαίο δράμα σε ανοιχτούς χώρους της επαρχίας, σε εποχές που η κρατική στήριξη ήταν ελάχιστη, τον κατέταξε στους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανή τη σχέση του κοινού με το ρεπερτόριο. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, παραμένοντας ωστόσο σημείο αναφοράς για συναδέλφους και μαθητές του.








