Ποίηση του Αναστασίου Κούρτη
- Αστέρια για μια νύχτα….
‘Πιάνω’ το σφυγμό,πότε νοηρό,
πότε νωθρό.Μέσα σε ένα ταξίδι
τρελό,βρέφος γλυκό,δυνατό ουρλιαχτό,ψηλά στον ουρανό.
Μάνα μελαγχολική,αγάπη τραγική, ανατολή σκοτεινή και είσαι
πιο ΄’κει,σηκώνω τα χέρια πια-
νω τα αστέρια.Πέφτω στην άμμο
ξαφνικά σε χάνω,ηλιοβασίλεμα
ταραγμένο εσένα περιμένω κι
ύστερα ξαστεριά, γλίτωσα τη
μαχαιριά.
Παραδεισένια θάλασσα,θησαυρούς που ‘χάλασα’.
Γλάρος σιωπηλός μάλλον μυθικός,Οδυσσέας γελαστός ψεύτικα δυνατός,αρχή και τέρμα η
αγάπη σα ψέμα!
24-4-2010
#Ποίηση
