Αρχαιολογικό Μουσείο Χίου: ερωτήματα για την απένταξη από το Ταμείο Ανάκαμψης
Στη δημοσιότητα δόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2026 η απάντηση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη σε κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με την πορεία του έργου «Επέκταση και Εκσυγχρονισμός του Αρχαιολογικού Μουσείου Χίου». Η ερώτηση, που είχε κατατεθεί στις 21 Αυγούστου 2026 από τον βουλευτή Χίου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Σταύρο Μιχαηλίδη, αφορούσε την απένταξη του έργου από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και τη μεταφορά του στο ΕΣΠΑ.
Ο βουλευτής, σχολιάζοντας την απάντηση, υποστήριξε ότι παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα ως προς το χρονοδιάγραμμα και τη διασφάλιση της χρηματοδότησης, εκφράζοντας τον φόβο ότι το έργο κινδυνεύει να προστεθεί στον κατάλογο των ημιτελών δημόσιων έργων.
Η υπόθεση αναδεικνύει ένα διαρθρωτικό ζήτημα που αφορά συνολικά τις πολιτιστικές υποδομές της περιφέρειας. Το Ταμείο Ανάκαμψης λειτουργεί με αυστηρές προθεσμίες ολοκλήρωσης· έργα που δεν προλαβαίνουν να ωριμάσουν εγκαίρως μεταφέρονται σε άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία, συνήθως στο ΕΣΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε καθυστερήσεις και επανασχεδιασμό.
Για τα μικρότερα νησιωτικά μουσεία το κόστος είναι άμεσο. Η ανασκαφική συγκομιδή δεκαετιών παραμένει συχνά σε αποθήκες ελλείψει εκθεσιακών χώρων, ενώ η μη συμμόρφωση με τα σύγχρονα πρότυπα προσβασιμότητας, ασφάλειας και κλιματικού ελέγχου περιορίζει και τη δυνατότητα υποδοχής δανείων από άλλα ιδρύματα.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Χίου διαθέτει συλλογές που καλύπτουν τη μακρά ιστορία του νησιού, από την προϊστορική Εμποριό και το Άρχοντικο έως τη ρωμαϊκή και την παλαιοχριστιανική περίοδο. Η επέκταση και ο εκσυγχρονισμός του θεωρούνται από την τοπική κοινωνία προϋπόθεση τόσο για την ανάδειξη του υλικού όσο και για τη σύνδεση του μουσείου με τον πολιτιστικό τουρισμό, σε ένα νησί που διαθέτει επιπλέον τη Νέα Μονή, μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Το ζήτημα των περιφερειακών μουσείων —η ασφάλεια, η στελέχωση και η χρηματοδότησή τους— έχει επανέλθει έντονα στη δημόσια συζήτηση το τελευταίο διάστημα, με αφορμή και διεθνή περιστατικά κλοπών σε μικρότερα ιδρύματα. Η περίπτωση της Χίου προσθέτει στη συζήτηση τη διάσταση της απορρόφησης πόρων και της διοικητικής ωρίμανσης των έργων.
