«Μια ζωή — Ο μονόλογος μιας μοδίστρας» του Πέτρου Ζούλια στα Βριλήσσια
Μία μοναδική παράσταση θα δοθεί την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026, στις 21:00, στο Θέατρο Αλίκη Βουγιουκλάκη στα Βριλήσσια: το έργο «Μια ζωή — Ο μονόλογος μιας μοδίστρας», σε κείμενο και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, με τη Νένα Μέντη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται μια ηλικιωμένη μοδίστρα που, καθώς μαζεύει τα πράγματά της για να εγκαταλείψει το ατελιέ της, έρχεται αντιμέτωπη με τα θραύσματα της ζωής της. Η προσωπική της αφήγηση μπλέκεται με τη νεοελληνική ιστορία και συνοδεύεται από τραγούδια που σημάδεψαν καθοριστικές στιγμές. Η παράσταση λειτουργεί ως ύμνος στον καθημερινό άνθρωπο που κάνει τον απολογισμό του βίου του μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα.
Τα σκηνικά υπογράφει η Άννα Ζούλια, τα κοστούμια ο Νίκος Χαρλαύτης, τη μουσική ο Παναγιώτης Τσέμπας και τους φωτισμούς η Μελίνα Μάσχα. Βοηθός σκηνοθέτη είναι η Άννα Μαρία Κατσουλάκη, ενώ την παραγωγή υπογράφει η Θέσις Πολιτιστικές Δράσεις. Η διάρκεια της παράστασης είναι 75 λεπτά.
Η εμφάνιση στα Βριλήσσια εντάσσεται στην καλοκαιρινή περιοδεία του έργου, το οποίο είχε προηγουμένως καταγράψει sold out παραστάσεις στο θέατρο Petit Palais στην Αθήνα. Το θέατρο βρίσκεται στην οδό Μεταμορφώσεως Σωτήρος 25–27. Οι τιμές των εισιτηρίων ξεκινούσαν από τα 20 ευρώ, ωστόσο η παράσταση έχει ήδη εξαντληθεί. Πληροφορίες στο vrilissia.gr.
Η Νένα Μέντη, με μακρά διαδρομή στο θέατρο και την τηλεόραση, αναμετριέται εδώ με τη δυσκολότερη ίσως σκηνική συνθήκη, αυτή του μονολόγου, κρατώντας μόνη της την αφήγηση για μιάμιση σχεδόν ώρα. Ο Πέτρος Ζούλιας, γνωστός κυρίως από τη σκηνοθετική του δουλειά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, επιστρέφει στη θεατρική γραφή με ένα κείμενο που πατά στη λαϊκή μνήμη.
Η φιγούρα της μοδίστρας λειτουργεί ως εύγλωττο σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Το ατελιέ της γειτονιάς υπήρξε για δεκαετίες κόμβος της αστικής και λαϊκής καθημερινότητας, χώρος όπου η εργασία των γυναικών συναντούσε την κοινωνική συνομιλία και όπου καταγράφονταν, μέσα από τα ρούχα, οι γάμοι, οι κηδείες και οι αλλαγές των ηθών. Το κλείσιμο του ατελιέ, αφετηρία του έργου, γίνεται έτσι μεταφορά για την εξαφάνιση ενός ολόκληρου πολιτισμού της χειροτεχνίας.
Η ένταξη τραγουδιών στην αφήγηση, πρακτική συνηθισμένη στο ελληνικό λαϊκό θέατρο, επιτρέπει στην παράσταση να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως προσωπική εξομολόγηση και ως συλλογικό ημερολόγιο, ενεργοποιώντας τη μνήμη του κοινού μέσα από ακούσματα που το συνδέουν με συγκεκριμένες δεκαετίες.
