“Ladies Only”: η Αριάνα Σαγιέντ απαντά στους Ταλιμπάν με μια ευρωπαϊκή περιοδεία
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2026, στον Laurenskerk του Ρότερνταμ, ξεκίνησε μια περιοδεία που είναι ταυτόχρονα συναυλία και πολιτική πράξη. Η Αριάνα Σαγιέντ, η γνωστότερη Αφγανή ποπ τραγουδίστρια, εγκαινίασε τον κύκλο «Ladies Only» — συναυλίες στις οποίες το κοινό αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες. Η δεύτερη στάση ήταν η Στοκχόλμη στις 5 Σεπτεμβρίου, ενώ ακολουθούν το Αμβούργο στις 26 Σεπτεμβρίου και η Βισμπάντεν, κοντά στη Φρανκφούρτη, στις 3 Οκτωβρίου.
Η Σαγιέντ εγκατέλειψε το Αφγανιστάν μετά την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία το 2021 και δεν μπορεί να επιστρέψει. Στο διάστημα που μεσολάβησε, το καθεστώς απαγόρευσε στα κορίτσια την εκπαίδευση πέρα από την έκτη τάξη, περιόρισε δραστικά την εργασία των γυναικών και την πρόσβασή τους στον δημόσιο χώρο, ενώ η μουσική έχει τεθεί υπό ουσιαστική απαγόρευση.
«Πρέπει να σταθούμε απέναντι σε αυτή την αδικία, απέναντι στους Ταλιμπάν και σε αυτό που κάνουν», εξήγησε η τραγουδίστρια για την επιλογή της. Ο κύκλος «Ladies Only» δεν σχεδιάστηκε ως αποκλεισμός αλλά ως χώρος συλλογικής γυναικείας παρουσίας — μια αντιστροφή του αποκλεισμού που επιβάλλεται στην πατρίδα της.
Μέσω της οργάνωσης που ίδρυσε, της DEFAW (Defenders of Equality, Freedom and Advancement for Women), διατηρεί επαφή με Αφγανές μέσω ψηφιακών πλατφορμών, προσφέροντας, όπως λέει, ενθάρρυνση σε «σκοτεινές μέρες». Το ρεπερτόριό της συνδυάζει ποπ με παραδοσιακή αφγανική μουσική και τραγούδια ρητά αφιερωμένα στα δικαιώματα των γυναικών — κομμάτια που έχει ερμηνεύσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε εκδηλώσεις της UNICEF.
Ερωτηθείσα για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική, η Σαγιέντ εξέφρασε έντονες επιφυλάξεις, υποστηρίζοντας ότι η τεχνολογία αφαιρεί την ανθρώπινη αυθεντικότητα που είναι απαραίτητη στην καλλιτεχνική δημιουργία.
Η επιλογή των χώρων έχει επίσης τη σημασία της: ο Laurenskerk του Ρότερνταμ είναι η παλαιότερη εκκλησία της πόλης και ένα από τα ελάχιστα κτίρια που επέζησαν του βομβαρδισμού του 1940 — ένας τόπος, δηλαδή, που φέρει ο ίδιος τη μνήμη της καταστροφής και της ανασυγκρότησης. Η μεταφορά ενός αφγανικού γυναικείου κοινού σε τέτοιο περιβάλλον λειτουργεί σχεδόν τελετουργικά.
Η περιοδεία της θέτει με τον πιο άμεσο τρόπο ένα ερώτημα που αφορά και την ευρωπαϊκή πολιτιστική σκηνή: πόσο πρόθυμη είναι να φιλοξενήσει φωνές που το κόστος της σιωπής τους μετριέται σε ζωές.
