Ο Ho Tzu Nyen μεταμορφώνει τα ασανσέρ του New Museum
Ένα από τα πιο ασυνήθιστα εκθεσιακά εγχειρήματα της φετινής νεοϋορκέζικης σεζόν ανακοινώθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου: ο Σιγκαπουριανός καλλιτέχνης Ho Tzu Nyen αναλαμβάνει τα γυάλινα ασανσέρ του New Museum.
Το έργο «P for Power: Up Down» (2026) ενεργοποιείται στις 24 Σεπτεμβρίου 2026. Ο μηχανισμός του είναι απλός και ανατρεπτικός: με το πάτημα κάθε κουμπιού, εμφανίζονται ψηφιακά είδωλα παιδιών σε φυσικό μέγεθος, τα οποία απαγγέλλουν αποσπάσματα κειμένων. Ο επισκέπτης δεν επισκέπτεται το έργο· το ενεργοποιεί, χωρίς απαραίτητα να το έχει επιδιώξει, στη διάρκεια μιας απολύτως λειτουργικής διαδρομής μέσα στο κτίριο.
Την επιμέλεια υπογράφουν οι Massimiliano Gioni και Gary Carrion-Muray. Η παραγγελία σηματοδοτεί την έναρξη μιας πολυετούς συνεργασίας του New Museum με το Ulsan Art Museum της Νότιας Κορέας — μια σύμπραξη που εντάσσεται στη στρατηγική διεύρυνσης των δεσμών αμερικανικών ιδρυμάτων με την ασιατική σκηνή.
Ο Ho Tzu Nyen έχει χτίσει τη διεθνή του φήμη πάνω σε έργα που συνδυάζουν κινούμενη εικόνα, αρχειακό υλικό και θεωρητική έρευνα, με επίμονο ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο η Νοτιοανατολική Ασία κατασκευάστηκε ως έννοια. Το εκτεταμένο εγχείρημά του «The Critical Dictionary of Southeast Asia», από το οποίο προέρχεται και η λογική του «P for Power», οργανώνει το υλικό του αλφαβητικά, ως ένα διαρκώς ανοιχτό λεξικό εννοιών.
Η επιλογή του ασανσέρ ως χώρου παρουσίασης δεν είναι διακοσμητική. Το κτίριο του New Museum στη Bowery, έργο του γραφείου SANAA, οργανώνεται καθ’ ύψος σε στοιβαγμένους όγκους, καθιστώντας την κατακόρυφη μετακίνηση θεμελιώδη εμπειρία της επίσκεψης. Η προσθήκη του νέου κτιρίου του OMA, που άνοιξε πρόσφατα, πύκνωσε ακόμη περισσότερο αυτή τη διαδρομή.
Η ένταξη ενός έργου στο πιο «νεκρό» σημείο της μουσειακής εμπειρίας — τον χρόνο αναμονής και μεταφοράς — αποτελεί μια σχολιαστική κίνηση για την ίδια την οικονομία της προσοχής μέσα στο μουσείο.
Ο τίτλος του έργου προσθέτει ένα δεύτερο επίπεδο. Το «Up Down» δεν περιγράφει μόνο τη μηχανική λειτουργία του ανελκυστήρα αλλά και την κάθετη ιεραρχία που το κτίριο ενσωματώνει: ποιος ανεβαίνει, ποιος κατεβαίνει, ποιος αποφασίζει. Η επιλογή παιδικών ειδώλων ως φορέων του λόγου εντείνει την αμηχανία, καθώς αποδίδει τη «φωνή της εξουσίας» σε υποκείμενα που παραδοσιακά θεωρούνται στερούμενα αυτής.
Το New Museum έχει ιστορικά επενδύσει σε παραγγελίες που δοκιμάζουν τα όρια του εκθεσιακού χώρου, από την πρόσοψη και το κλιμακοστάσιο έως τη στέγη. Η συνεργασία με το Ulsan Art Museum, εξάλλου, δείχνει ότι το ίδρυμα αντιμετωπίζει την ασιατική σκηνή όχι ως πηγή περιοδικών εκθέσεων αλλά ως εταίρο μακράς πνοής, με κοινή παραγωγή έργων και ανταλλαγή επιμελητικού δυναμικού.
