Ο Kengo Kuma σχεδιάζει θέατρο και μουσείο σύγχρονης τέχνης στη Σιγκαπούρη
Η Σιγκαπούρη προσθέτει ένα ακόμη μεγάλης κλίμακας πολιτιστικό εγχείρημα στον σχεδιασμό της: συγκρότημα τριάντα ορόφων σχεδιασμένο από τον Kengo Kuma, το οποίο θα περιλαμβάνει θέατρο, μουσείο σύγχρονης τέχνης έκτασης 2.800 τετραγωνικών μέτρων, εμπορικούς χώρους και γραφεία. Η ολοκλήρωση τοποθετείται στο 2030.
Το έργο θα ανεγερθεί στη θέση του Tanglin Shopping Centre, ενός από τα ιστορικά εμπορικά κέντρα της πόλης, το οποίο πωλήθηκε συλλογικά και κατεδαφίζεται στο πλαίσιο εκτεταμένης ανάπλασης της περιοχής. Τη λειτουργία του μουσείου θα αναλάβει το Tanoto Art Foundation.
Ο Kengo Kuma παραμένει από τους πιο περιζήτητους αρχιτέκτονες διεθνώς για πολιτιστικά κτίρια. Η προσέγγισή του — που ο ίδιος έχει περιγράψει ως «αντι-αντικείμενο», σε αντίθεση με τη μνημειακή αρχιτεκτονική των εμβληματικών μουσείων — βασίζεται στη διάσπαση του όγκου, στη χρήση φυσικών υλικών, κυρίως ξύλου, και σε προσόψεις που φιλτράρουν το φως αντί να το ανακλούν. Το Εθνικό Στάδιο του Τόκιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, το V&A Dundee στη Σκωτία και το Μουσείο Τέχνης Nezu στο Τόκιο συνθέτουν ένα χαρτοφυλάκιο με σαφή γραμμή.
Το ερώτημα που θέτει το συγκεκριμένο έργο είναι πώς αυτή η αρχιτεκτονική γλώσσα προσαρμόζεται σε έναν πύργο τριάντα ορόφων μεικτής χρήσης — τυπολογία που στέκεται στον αντίποδα της οριζόντιας, χαμηλής κλίμακας που ο Kuma προτιμά.
Για τη Σιγκαπούρη, το εγχείρημα εντάσσεται σε μια μακρά στρατηγική μετατροπής της πόλης-κράτους σε πολιτιστικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ασίας, μετά τη National Gallery Singapore, το ArtScience Museum και τη σταθεροποίηση της Art SG ως εμπορικής έκθεσης τέχνης. Η ίδρυση ιδιωτικών μουσείων με εταιρική ή οικογενειακή χρηματοδότηση αποτελεί το επόμενο στάδιο αυτής της στρατηγικής και ακολουθεί ένα μοντέλο που έχει ήδη δοκιμαστεί εκτενώς στη Σεούλ, στη Σαγκάη και στο Χονγκ Κονγκ.
Η ενσωμάτωση θεάτρου και μουσείου μέσα σε κτίριο μεικτής χρήσης, με εμπορικούς χώρους και γραφεία, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της ασιατικής μεγαλούπολης, όπου η αξία της γης καθιστά ασύμφορη τη μονολειτουργική πολιτιστική υποδομή. Το μοντέλο έχει επικριθεί γιατί υποτάσσει τον πολιτιστικό χώρο στην εμπορική λογική του συνόλου· έχει όμως και υποστηρικτές, που επισημαίνουν ότι εξασφαλίζει ροή κοινού και βιωσιμότητα χωρίς εξάρτηση από κρατικές επιχορηγήσεις.
Καθοριστική για την τελική εικόνα θα είναι η αντιμετώπιση της βάσης του κτιρίου — του σημείου επαφής με τον δρόμο και του τρόπου με τον οποίο ο περαστικός θα αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μουσείου μέσα σε έναν πύργο. Είναι, ιστορικά, το δυσκολότερο πρόβλημα αυτής της τυπολογίας.
