«Το Κλουβί με τις Τρελές»: Στάνκογλου και Κατσούλης στο θρυλικό μιούζικαλ
Μία από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές της νέας θεατρικής σεζόν παίρνει σάρκα και οστά: «Το Κλουβί με τις Τρελές» επιστρέφει στην ελληνική σκηνή τον Δεκέμβριο του 2026, με τους Γιάννη Στάνκογλου και Κρατερό Κατσούλη στους δύο κεντρικούς ρόλους — τον Ζωρζ και τον Αλμπέν αντίστοιχα.
Τη διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Βάλαρης, ενώ την παραγωγή αναλαμβάνει η Broadwayshow Productions των Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη. Τους δύο πρωταγωνιστές πλαισιώνει πολυμελής θίασος, με συνδυασμό καταξιωμένων και νεότερων ερμηνευτών, ενώ τα εισιτήρια θα διατίθενται μέσω more.com.
Το έργο έχει διαδρομή που ελάχιστα μιούζικαλ μπορούν να επιδείξουν. Βασισμένο στο θεατρικό του Ζαν Πουαρέ, με μουσική και στίχους του Τζέρι Χέρμαν και λιμπρέτο του Χάρβεϊ Φιρστάιν, «Το Κλουβί με τις Τρελές» κατέκτησε έξι βραβεία Tony, μεταξύ των οποίων το Tony Καλύτερου Μιούζικαλ, ενώ σε μεταγενέστερη επανάληψή του κέρδισε και το Tony Καλύτερης Επανάληψης Μιούζικαλ. Στη συλλογή του περιλαμβάνονται επίσης βραβεία Drama Desk και Laurence Olivier.
Ο Βάλαρης δηλώνει ότι προσεγγίζει το υλικό με σύγχρονη ματιά, δίνοντας βάρος στις κοινωνικοπολιτικές του διαστάσεις. Πέρα από το θέαμα, τα κοστούμια και τη χορογραφία — στοιχεία που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την ταυτότητα του έργου — η παράσταση επιχειρεί να αναδείξει τα θέματα της ταυτότητας, της ελευθερίας, της οικογένειας και της αποδοχής της διαφορετικότητας, τα οποία, όπως σημειώνει, παραμένουν εντυπωσιακά επίκαιρα σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά τη δημιουργία του.
Η ιστορία του ζευγαριού που διευθύνει ένα νυχτερινό κέντρο στη Σεν Τροπέ και αναγκάζεται να «παίξει» μια συμβατική οικογένεια για χάρη του γιου, γνώρισε παγκόσμια διάδοση και μέσα από τις κινηματογραφικές της μεταφορές — από την ιταλογαλλική ταινία του 1978 με τον Ugo Tognazzi και τον Michel Serrault έως το χολιγουντιανό «The Birdcage» (1996) με τους Robin Williams και Nathan Lane.
Η επιλογή δύο ηθοποιών με ισχυρή δραματική διαδρομή, όπως ο Στάνκογλου και ο Κατσούλης, για ρόλους που παραδοσιακά ζητούν και τραγουδιστική και κωμική δεινότητα, δείχνει ότι η παραγωγή στοχεύει σε μια ανάγνωση με ψυχολογικό βάθος και όχι απλώς σε αναπαραγωγή του γνωστού θεάματος.
