Mercury Prize 2026: ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ για πρώτη φορά υποψήφιος
Το σημαντικότερο βρετανικό βραβείο δίσκου ανακοίνωσε στις αρχές Σεπτεμβρίου τη βραχεία λίστα του 2026, με δώδεκα άλμπουμ από Βρετανούς και Ιρλανδούς καλλιτέχνες, και η συζήτηση γύρω της κυριάρχησε στο μουσικό ρεπορτάζ των ημερών. Ο νικητής ανακοινώνεται στις 22 Οκτωβρίου, στην Utilita Arena του Νιούκαστλ.
Η πλήρης λίστα:
- Dave — «The Boy Who Played the Harp»
- Dove Ellis — «Blizzard»
- Florence + The Machine — «Everybody Scream»
- JADE — «THAT’S SHOWBIZ BABY!»
- Knats — «A Great Day In Newcastle»
- Kojey Radical — «Don’t Look Down»
- Nia Archives — «Emotional Junglist»
- Olivia Dean — «The Art of Loving»
- Paul McCartney — «The Boys of Dungeon Lane»
- RAYE — «THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE.»
- Suede — «Antidepressants»
- War Child Records — «HELP(2)»
Η μεγαλύτερη είδηση αφορά τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ: παρά μια διαδρομή έξι δεκαετιών, βρίσκεται για πρώτη φορά στην καριέρα του στη βραχεία λίστα του Mercury — υπενθύμιση ότι το βραβείο, εξ ορισμού, κρίνει τον δίσκο και όχι το όνομα. Οι Florence + The Machine συγκεντρώνουν την τέταρτη υποψηφιότητά τους, ενώ η συμπερίληψη του συλλογικού άλμπουμ «HELP(2)» της War Child είναι η πρώτη φορά που δίσκος της σειράς «Help» φτάνει στη λίστα από το πρωτότυπο του 1996.
Εξίσου συζητημένες είναι οι απουσίες: εκτός λίστας έμειναν, μεταξύ άλλων, οι δίσκοι της Lily Allen, του Harry Styles και των Boards of Canada.
Η επιλογή του Νιούκαστλ ως πόλης της τελετής —με τους τοπικούς Knats και το άλμπουμ τους «A Great Day In Newcastle» στη λίστα— σηματοδοτεί τη συνειδητή στροφή του θεσμού εκτός Λονδίνου, μια πολιτική που τα τελευταία χρόνια εφαρμόζουν και άλλοι βρετανικοί πολιτιστικοί θεσμοί με στόχο την αποκέντρωση.
Το Mercury Prize, που θεσπίστηκε το 1992, παραμένει το βραβείο με τη μεγαλύτερη επίδραση στις πωλήσεις ανεξάρτητων και νέων καλλιτεχνών στη Βρετανία. Σε αντίθεση με τα BRIT Awards, που ανταμείβουν την εμπορική επιτυχία, το Mercury κρίνεται από επιτροπή μουσικών, παραγωγών και δημοσιογράφων και επιβραβεύει το άλμπουμ ως ενιαίο έργο — σε μια εποχή που η κατανάλωση μουσικής έχει κατακερματιστεί σε playlists και μεμονωμένα κομμάτια. Ακριβώς αυτή η επιμονή στη μορφή του άλμπουμ είναι που κάνει τη φετινή λίστα, με τη συνύπαρξη ενός ογδοντατετράχρονου Beatle, μιας drum’n’bass παραγωγού και ενός φιλανθρωπικού συλλογικού δίσκου, ένα ενδιαφέρον στιγμιότυπο της βρετανικής μουσικής ταυτότητας.
